küfretmenin dayanılmaz hafifliği

lan ne sktiriboktan yazılar yazar olmuşum mnako.

ahlaksız cümleler, arsız terimler, argo, ona buna ambargo, küfür desen gırla. adamlar google’da bi küfür aratıp soluğu benim blogda alır olmuş. bazı yönlendirmeleri görünce, nedir bunca sövmenin nedeni diye kendi kendime sormadım değil. ama tam olarak “hay kafamı s+k!y!m, ne b*k yemeye bu $adraz@m y%rağı gibi küfürleri dikmişim güzelim yazıların arasına m&nakoy#m?” şeklinde bir soru olunca kendime sorduğum, bu konuda google babaya danışma vaktimin gelmiş olduğunu anladım.

insan neden küfreder?

bilinmiyor.

insanı sövmeye iten neden hala bulunabilmiş değil. kimi dile duygu katan yegane şeyin küfür olduğunu söylüyor, kimi içsel bastırılmışlıkların yüzeye çıkışı, kimi duygusal deşarj olma yöntemi, kimi ahlaki çöküntü diyor.

çökmüşüm ben. ne bileyim.

ama bir terapi yöntemi, bir zihinsel boşalma, bir sükunete erişme yolu benim için küfretmek. hatta pardon filminde şu bi kaç saniyede çok güzel anlatılmış küfretmenin nasıl bir ihtiyaca dönüştüğü.. o küfrü etmezse rahatlamayacak işte adam!

psikolojik rahatlama sağladığı gibi, küfür etmenin bir mucize misali fiziksel rahatsızlığı olan insanları kurtarabildiği de bir gerçek. rivayete göre, sonradan geçirilen bir kaza, inme, felç vs. sonucu konuşma yetisini kaybeden insanların yeniden konuşabilmesi için yapılan terapilerde ilk söyleyebildikleri kelimelerin küfür içerikli olduğu görülmüş.

bir araştırma da küfretmenin kalp krizi riskini azalttığını gösteren sonuçlar elde etmiş.

yalnız burada küfür derken, saldırgan tavırda böğürülen ve karşıdaki insanı aşağılayıcı, hakaret içerikli kelimelerden bahsedilmiyor.

peki ya küfretmenin acı toleransını yükselttiğini biliyor muydunuz? canınız yandığında küfrederseniz o acıya katlanabilme gücünüz artıyormuş.

ya yaralanırsanız? tabi ki küfrün tedavi edici etkisinden yararlanmalısınız. nitekim sövmek iyileşme hızını arttırıyormuş.

doğrusu, bir tedavi yöntemi olarak küfür etmeyi bir kenara koyup, bazı insanların ve bazı durumların dibine kadar en ağır sövgüyü hak ettiğini ve onları bundan mahrum edemeyeceğimi itiraf ederek, sivri dilli bir şairimizin kapak gibi satırlarını paylaşmak istiyorum:

şiirlerinde küfür etme diyorlar usûlsüz,
lan bu kadar orospu çocuğunu nasıl anlatayım küfürsüz?

şairin lafı üstüne laf olmaz. ne bileyim.

About these ads
Bu yazı ahlak, tabular içinde yayınlandı ve , , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter picture

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s